“ยายให้หนังสือเล่มนี้ไว้ จะได้เป็นเครื่องรำลึกว่าเราเป็นใคร อยากให้แป๋มจำให้ได้ว่าเราน่ะคือลูกหลานพระยาอนุมานราชธน”
ยายจ๋า หนังสือเล่มนั้นที่ยายให้น่ะ มันโดนปลวกแทะไปแล้วล่ะ แต่ว่าประโยคที่ยายเขียนไว้แป๋มไม่เคยลืม ไม่ว่าผ่านมากี่ปี ไม่ต้องมีหนังสือ ไม่ต้องมีลายมือของยาย หรือแม้ว่ายายจะจากไปแล้วสิ่งที่ยายพูดก็คงอยู่ อยู่ในความทรงจำของหลานทุกคน มีบางครั้งเราเหมือนจะลืมเลือน หรือไม่ใส่ใจ ก็ไม่ใช่ว่าเราลืม ไม่ลืมค่ะ
ตอนนี้ยายคงอยู่กับตาบนสวรรค์ เดินจูงมือดูหมู่เมฆ แทนที่จะเดินจูงมือกันไปตลาด หรือเดินริมคลองเหมือนแต่ก่อน แป๋มคิดถึงยายนะคะ แต่ก็ดีใจกับยายที่หลับสบาย ไม่ต้องทนเบื่อกับโลก
ถ้าชาติหน้ามีจริง ขอเป็นหลานยายอีกนะ รักยายมากจ้ะ.... แป๋ม(หลานจอมซ่าของยาย)
แป๋ม หรือ รำเพย (pantip.com)
เขียนวันที่ 22 พฤษภาคม พศ 2548 (วันเปิดทำการเว็บ)
อ่านคำไว้อาลัยได้จากที่นี่ค่ะ
ดูรูปในอดีตของยาย
ประวัติย่อของยาย
ประวัติ: เป็นบุตรคนที่ 3 ในจำนวน 9 คน ของพระยาอนุมานราชธน (ยง เสฐียรโกเศศ)
การศึกษา: ได้รับการศึกษาเบื้องต้นที่โรงเรียนอัสสัมชัญคอนแวนต์ ศึกษาต่อชั้น มัธยมปลายที่โรงเรียนเบญจมราชาลัยอยู่ 1 ปี แล้วย้ายไปเรียนโรงเรียนฝึกหัดครูเพชรบุรีวิทยาลัย เมื่อจบแล้วเข้าศึกษาที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้รับปริญญาอักษรศาสตรบัณฑิต และ ปม. จุฬาฯ เรียนเพิ่มเติมงานด้านศิลปะและดีไซน์จากอเมริกา ซึ่งเป็นงานที่ถนัด และเรียนรู้เองตั้งแต่อายุ 13 ปี
สมรส: กับคุณชวาลา สุกุมลนันทน์
อาจารย์คณะวารสารศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
มีบุตร-ธิดา 4 คน ชาย 1 คน(น้าปืน) หญิง 3 คน(แม่ป้อม,น้าเป้า,น้าปุ๊) หลาน 5 คน (หลานย่า ปู กับ ต๋อม, หลานยาย แป๋ม, แก๊บ, ยะ) ไม่มีเหลน (แปลว่าหลานไม่มีใครยอมแต่งงานเลย)
งานเขียน :
- เริ่มงานเขียนที่นิตยสารสตรีสาร เพราะว่าคุณยายนิลวรรณ ปิ่นทอง ชวนให้เขียน เรื่องเกี่ยวกับการแต่งกาย การออกแบบตัดเย็บ และตามด้วยคอลัมน์เบญจกัลยาณี ในหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ คอลัมน์วงเวียนชีวิต ในสยามรัฐสัปดาหวิจารณ์ และรับเชิญไปบรรยายตามสถาบันศึกษาต่างๆ ตามโอกาส (นินทายายมั่งละนะยาย ที่ยายชอบลากเอาแป๋มไปด้วยตอนเด็กๆเนี่ยมันน่าง่วงออกจะตาย แล้วยายก็ออกงานบ๊อยบ่อย)
- ล่าสุดก่อนเสียชีวิตก็เขียนประจำที่นิตยสาร Life & family ในคอลัมน์ปัญหาคาใจ คอลัมน์มายาแห่งชีวิต ในเนชั่นสุดสัปดาห์ คอลัมน์ สุ.จิ.ปุ.ลิ. ในนิตยสารขวัญเรือน ฯลฯ
ยายเสียชีวิตที่โรงพยาบาลรามาธิบดีเมื่อวันที่ 19 พ.ค. ด้วยโรคน้ำท่วมปอด ในวัย 86 ปี
ขอเพิ่มความเห็นส่วนตัวจากหลานสาวตัวแสบของยาย :
ยายเป็นคนใจดี และซื่อสัตย์ ไม่ได้หวังร่ำรวย หรือเงินทองมากมาย ถือคติว่าทำประโยชน์ให้กับส่วนรวม และเป็นคนที่มีความเป็นครูอย่างแท้จริง งานเขียนของยาย ยายก็ถือเป็นสาธารณะ เมื่อเขียนแล้ว ได้เงินค่าเขียนจากนิตยสารนั้นๆแล้วยายก็ถือว่าให้เป็นสิทธิของเค้าไป ภายหลังมีสำนักพิมพ์เล็กๆ (ตอนนั้น) ชื่อว่า แม่คำผาง โดยคุณ ปรีดา แก้วบ่อ ก็มาขอยายรวมเล่มขาย ยายก็ให้รวมได้ไม่ได้เรียกร้องเอาเงินอะไรเป็นค่าลิขสิทธิ์ เรื่องนี้คงเป็นเรื่องที่แปลกสำหรับสมัยนี้ แต่สำหรับยายแล้ว การช่วยสนับสนุนให้คนคิดดีตั้งตัวได้ เป็นสิ่งที่ยายยินดีเสมอ ตอนนั้นยังถามยายว่าทำไมยายไม่คิดค่าเขียน ยายถามกลับมาว่า "ชั้นไปเขียนอีกที่ไหนกัน เค้าสิเหนื่อยรวบรวม น่าเห็นใจเค้า" ..... หลานอึ้งค่ะ อึ้งไปเลยงานนี้
ขอขอบคุณ
ลุงเปี๊ยก ที่ช่วยให้คำปรึกษาและแนะนำ
พี่หมาร่าหมาหรอดที่ช่วยหาเนื้อที่ให้รำเพยมีที่เขียนถึงยาย และช่วยออกแบบโลโก้
น้อง
cocoa butter ในการเป็น general เบ๊ที่ดีมาก บอกปุ๊บได้ปั๊บงานฉับไวต้องโกโก้สิคะ
น้ากึ่งยิงกึ่งผ่านที่ช่วยทำโปรแกรมรูปให้นะคะ
คุณอุบลวัลย์ที่กรุณาหาทั้งรูปและเขียนบทความให้ค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2539 ห้ามผู้ใดละเมิด ไม่ว่าการลอกเลียน หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของข้อความในweb แห่งนี้ไปใช้ ทั้งโดยเผยแพร่และเพื่อการอ้างอิง โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร จะถูกดำเนินคดี ตามที่กฏหมายบัญญัติไว้สูงสุด